22130
post-template-default,single,single-post,postid-22130,single-format-standard,stockholm-core-1.2.1,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-5.2.1,ajax_fade,page_not_loaded,wpb-js-composer js-comp-ver-6.2.0,vc_responsive

VRIJHEID

Het wordt steeds gekker. Een 1,5 meter coach … weer iets wat mijn begrip te boven gaat en mijn onderbuik meer dan in de afgelopen ‘angstige’ afweerperiode flink tekeer doet gaan. Angst. Iets waar ik totaal geen last van had. Ik vond en vind het juist wel lekker rustig zo. En wat gebeurt, gebeurt. Hoe dan ook.

Sinds vandaag is er sprake van zo’n heuse 1,5 meter coach in ons land. En Nunspeet mag het spits afbijten. Ik weet niet of ik deze gemeente mijn succes of offensief moet betuigen. En dat uitgerekend ook nog eens aangekondigd op de dag van de Dodenherdenking. Een dag om bij vele malen belangrijker zaken stil te staan. Serieus bij stil te staan. En niet op 1,5 meter afstand, laat staan met een coach aan deze zijde. Ik verdom het. Zij aan zij vochten zij die ons land naar de bevrijding hielpen. Bevrijding. En echt niet op 1,5 meter afstand. Alsof daar ook maar enig besef over was in een tijd van echte bacterieën. En daar heb ik de gevoelige snaar exact beet.

Vrijheid. Als kind al was ik vrijgevochten en kleurde ik, voor zover dat mocht en toegestaan werd in een tijd waarin grenzen nog best normaal waren, liefst buiten de lijntjes. Ondersteboven slingerend in opvallende onderbroek aan het klimrek bij de kleuterschool -ik was een jaar of vier, misschien net vijf- maande de juf me ogenblikkelijk van dat rek te komen. Hoe durfde ik zo heen en weer te slingeren, mijn jurk tot over mijn oren en mijn onderbroek zichtbaar voor alle kinderen. Ik was oprecht verbaasd, verbouwereerd eerder. Juist die vrijheid ervaren was zalig. En wat kon mij die blik op mijn onderbroek nou schelen. Liefst had ik helemaal geen kleren aan. En zeker niet van die zelfgemaakte crea bea soepjurken die ik als kind toentertijd veelvuldig aangemeten kreeg. Want dat was toen in de mode.

Net zoals vrijheidsberoving nu ook weer ‘in de mode’ is. Op zijn zachtst gezegd. Want laten we wel wezen: dat is toch wezenlijk het meest hardnekkige virus dat sinds een aantal maanden over onze wereldbol waaiert. Niks corona. Want waar zijn de andere ziekten en kwalen van de tand des tijds ineens gebleven, gebaseerd op de echte real data?
 
Cor had eens een Ona, zegt mijn fantasie. Iets met een jongetje en een beestje dat hij lief heeft ofzo. Een ontzettend lieve Ona. Ona of O-no … we zijn ons ver van onze werkelijkheid aan het wanen in de beperking van onze vrijheid. En daar moet hulp aan te pas komen. Blijkbaar. Ooit van 1,5 meter afstand met hulp van een coach liggend zij aan zij tot aan het bittere eind in de loopgraven gehoord? Maten naast je zien sneuvelen? Op het strand van Normandië, de Slag om Pearl Harbour, Afghanistan, Irak, in de trein op weg naar … bizar. Ik heb er geen woorden voor. Simpelweg omdat het mijn pet te boven gaat.

Treinen mogen we trouwens ook nauwelijks meer. Toen moest het … wat te denken van Cor en zijn Ona toen met de bacterietjes die Ona bij zich droeg door liefhebbend knuffelen en kroelen. Doordrenkt van liefdesspeeksel en zoute tranen. Van al dat kwijlen van intens en heel diep kinderverdriet. Niet wetend waarom de vrijheid tot spelen ineens was beroofd. Beroofd ja. En ver van thuis.
 
Bacteriën, virussen zijn van alle tijden. Net als ziektes en epidemieën, pandemieën. En nu ineens moeten we dat trainen, managen, coachen … ik word er misselijk van.
Hoe erg moet dat 75 jaar geleden zijn geweest, vechtend voor de vrijheid van ons allemaal. En die vrijheid gaan we nu verbieden door ons te laten trainen en coachen in en op 1,5 meter afstand. Are we gone mad? Ik neig in elk geval nog steeds erg veel naar dat klimrek-gevoel … met heel veel Ona’s, openbare onderbroeken en met een ‘Cor’ in mijn zeer naaste dichtbij bijzijn.