22162
post-template-default,single,single-post,postid-22162,single-format-standard,stockholm-core-1.2.1,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-5.2.1,ajax_fade,page_not_loaded,wpb-js-composer js-comp-ver-6.2.0,vc_responsive

ROOK

Waar ‘we’ een aantal maanden geleden tijdens onze geplastificeerde lockdown onderling oneindig tolerant waren, breekt nu als vanouds de pleuris weer uit. Wat hebben we ons mooi laten beetnemen met onze mondkapjes, handgels en 1,5 meter afstand. Het lijkt wel een naar sprookje, verkeerd gepositioneerd in de tomeloze tijdmachine waarin we leven.

Funny fairytales doen de media alleen niet aan. En ik kan het weten, want ik ben van huis uit journalist. Ik droeg alleen nimmer een lange regenjas met notitieblokje, pen en bijpassende sigaar, ben tenslotte ook geen vent. Laat staan van de Havana’s. In sigaarvorm dan. Ik kan als lichte astma-patiënt slecht tegen rook. Van rook -wierrook en rook van haardblokken- krijg ik spontaan herpes. Een koortslip dus. Weet ik sinds een aantal maanden, dacht altijd dat dat kwam door gemeenschappelijke genen enzo. Mijn vader kreeg zo’n lip, ik ook, dus het zal wel een familiedingetje zijn. Veronderstelde ik. Niets is minder waar, hielp mijn orthomoleculair geneeskundige mij een tijdje terug uit de droom. 

En zo zijn er meer dromen. Met weliswaar een iets andere insteek. Tja, wie heeft ze niet? Dromen staan ver van de relatieve nachtmerrie die corona heet. En wel om genoemde reden. De media. De fucking media. Ik weet nog goed dat ik als bleu havo-meisje opgegroeid in het nette Oostvoorne -mét aardappel in de kakkerige keel ‘Oostveurn’- op Voorne-Putten waar ik me meestal een rotte appel voelde omdat ik niet aan de geijkte verwachtingen en houdingen volgens Veurnes normen voldeed, recht uit de bijna 19 jaar beschermde klei richting Utrecht vertrok. Een wereldstad in mijn ogen waar ik Journalistiek ging studeren. Wat een desillusie als ‘waakhond der democratie’ in spé.

Want waakhond? Democratie? Geen van beide vooronderstellingen bleek minder waar te zijn. Het eerste dat me werd verteld tijdens een module ‘Nieuwsbericht’ is dat de boodschap in ‘t bewuste stukkie vooral en eigenlijk alleen moet verkopen. Niets meer, niets minder. Huh? En de boodschap dan? Iets moois delen, vertellen, doorleven en vanuit mijn hart schrijven wat mensen willen weten? Ja, dat was ook eventueel wel mooi meegenomen. Vooral de kop moest triggeren. Breek me de bek niet open … En ‘t moest natuurlijk toch ook zeker wél enige nieuwswaarde hebben. Nu alleen wel ff eerst stante pede de deadline halen. De persen draaien tenslotte niet voor de kat zijn viool. Best apart in een huidige tijd waarin online geen drol kost.

Ik kreeg dus vooral mee dat het om de verkoop van de krant of het tijdschrift ging. Je voelt ‘m al aankomen … reuzesprong van 25 jaar van 1995 naar anno 2020 -met na zes in plaats van vier jaar en een illusie armer maar met m’n diploma op zak-: corona betekent winst! Niet in bewustzijn, niet in groei. In pegels. Jawel. Muchos klinkende ontsmette munten. De rest blijft een eeuwig durend sprookje. Ik kan me zodoende best inleven in een relatief slaperige rol als Doornroosje. Haar tijdloosheid zou me best kunnen bevallen … de ontwapenende kus van de prins neem ik op de koop toe.