22154
post-template-default,single,single-post,postid-22154,single-format-standard,stockholm-core-1.2.1,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-5.2.1,ajax_fade,page_not_loaded,wpb-js-composer js-comp-ver-6.2.0,vc_responsive

KNOCKED DOWN

Hartepijn is niet te doen. Gewoon niet. Het schreeuwt je lijf uit. Het mijne wel althans bij de aanblik van de generatie van mijn ouders. Die God Zij Dank elkaar nog hebben. En hun eigen onderkomen. De mijne dan wel te verstaan. Thank you Universe. Ze hebben er samen hard voor geknokt.

Het schreeuwt mijn lijf uit om diegenen op leeftijd die zich opgesloten -dat is pas locked of beter knocked down- weten achter de definite doors van de verpleeghuizen. Until the end is there. Onherroepelijk. Iets wat zogenaamde Corona-maatregelen wél zijn. Herroepelijk. Waarmee ik niets zeg over de niet aflatende toewijding, inzet en eindeloze liefde van hun verzorgers in deze, die dag en nacht voor onze ouders klaarstaan. Zelf nota bene vaak besmet door de verkeerde mondkapjes, wees recent onderzoek althans uit. Onderzoek … tja, best relatief.

Die relativiteit is precies waar het over gaat. Want wat zegt ‘onderzoek’ als het leven zelf één grote ervaring is. Onze paps en mams van wie de meesten de Tweede Wereldoorlog bewust dan wel onbewust hebben meegemaakt. Kauwend op bloembollen of iets wat daar op lijkt -de big bubbels van Bubblelicious anno nu zijn er niets bij-, angstig aan mama’s hand de trein in of bij een beetje bewustzijn de ‘verkeerde kant’ kiezend. Vertrouwend op hún pap en mam.

Weet jij wat je zou doen? Een jaar of vier, vijf oud? Aan de hand mee. Niets daartussen. Blindelings vertrouwen. Alles om te overleven, intussen overgeleverd aan een geheel nieuw systeem. Een systeem dat appeleert aan angst. Down under. Het maaiveld vooral. Want oh wee wie zijn kop er boven uitsteekt. Malen die kop. Tot splinters.

En splinters gaan etteren. Na een dag of twee komt er zo’n rood randje omheen. Je huid gaat reageren. En irriteren. De huid van onze paps en mams krimpt, voldaan of teniet gedaan. Zeg het maar. Een huid die heeft ge- en doorleefd. En nu, als je bent overgeleverd aan ‘het nieuwe normaal’, zwaar reageert en over-irriteert.

Want onze huid neemt alles op. Het is ons grootste ademend orgaan en absorbeert daardoor elke prikkel. Niet te doen als je je daar niet voor afschermt. Ik smeer elke ochtend na mijn douchegang mijn huid in met bodylotion. Deze laag beschermt me tegen invloeden van alles buiten mij. Weert deze invloeden. Of het helpt weet ik niet, zo voelt het wel. Ik hoop het ook, wellicht tegen beter weten in. Smeren of lappen of incasseren is relatief modern en is niet iets wat onze ouders of ouderen werd meegegeven. Je deed dat gewoon. Incasseren, meebewegen.

Gewoon. What the fuck. Voor mij is het verre van gewoon en niet te verteren dat een 80-jarige ‘pap’ -dat laat ik even in het midden- zichzelf nu uithongert uit emotie -minus 20 kilo- omdat hij niemand in zijn ‘veilige thuis’ buitenshuis meer mag zien dan wel knuffelen. Deze man lijdt. Eten is bijzaak dan wel noodzaak. Van bubblegum heeft de beste man misschien niet eens gehoord. Herkauwen was er immers in zijn tijd niet bij. Eten is in elk geval iets wat hij even totaal niet meer ziet zitten. Want deze pap mist zijn kinderen. Zijn dierbaren, de enige wezens die hem doen beseffen dat het leven nog best de moeite waard is. En hij snapt er niets van waarom ze ineens niet meer komen.

Enig idee wat lichamelijke onthouding, opsluiting, doet met een mens? Knuffelen, omarmen dan wel te verstaan. Affectie. Daar kan geen eten tegenop. Geen koffie ook. Zo las ik dat een senior in zo’n ‘thuis’ zelfs geen eigen kopje koffie op zijn kamer meer mag zetten. Dat zou ineens wel eens brandgevaarlijk kunnen zijn. Het zou het Douwe Egberts-gevoel wel doen ontbranden tot thuiskomen. Want dat is waar een bakkie koffie vooral over gaat. Thuiskomen.

Van dat gevoel is weinig over. We zijn bijna vervreemd van onszelf anno 2020. Mijn koffie koester ik heilig. Al is het maar omdat ik mezelf een paar weken geleden een super overheerlijk Nespresso-apparaat cadeau heb gedaan. Kost het nodige -is dan ook een goed tweedehandsje- maar dan heb je ook wat. Mijn heilige ochtendbakkie neemt niemand me meer af.

Koffie of niet. De ontwikkelingen zijn bizar en ik verslik me liever in mijn koffie dan mijn paps en mams en al mijn geliefden niet te hebben ‘dood geknuffeld’. Dan maar met Cor en Ona ten onder. Met of zonder koffie, maar wel sámen. Want dat is immers het nieuwe nu …